Στις 28 Μαρτίου 2016, επισκεφθήκαμε τους πρόσφυγες στην πύλη Ε1 στο λιμάνι του Πειραιά, 30 μαθητές και 4 εκπαιδευτικοί.
Αφού παραδώσαμε είδη πρώτης ανάγκης και τρόφιμα που είχαμε συλλέξει, καθίσαμε και παίξαμε με τα παιδιά ποδόσφαιρο, αθλητικά παιχνίδια, κουκλοθέατρο, ζωγραφίσαμε, τραγουδήσαμε.
Το μεσημέρι γυρίσαμε, η “δράση” τελείωσε, οι μνήμες όμως έμειναν …
βίντεο: “Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα”
Πυξ λαξ, Στίχοι: Ντέπυ Χατζηκαμπάνη Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας
2ο ΓΕΛ Μαρκοπούλου 28 Μαρτίου 2016 Πειραιάς, λιμάνι, πύλη Ε1
«Κάτω στον Πειραιά στο λιμάνι…»
Με αγκαλιές, φιλιά και χαμογελαστά προσωπάκια μας υποδέχτηκαν τα προσφυγόπουλα που «φιλοξενούνται» στο λιμάνι του Πειραιά. Η αμηχανία, το σοκ, τα λίγα δάκρυα που πήγαν να κυλήσουν στα μάτια μας έσβησαν μέσα στη θερμή υποδοχή των παιδιών. Μαζί τους παίξαμε μπάλα, κάναμε κουκλοθέατρο και κουτσό, παίξαμε μουσική, χορέψαμε. Ζωγράφισαν ζωγραφιές που με απλοχεριά μας χάρισαν, μας μοίρασαν χαρτάκια που έγραφαν LOVE. Ζωγράφισαν χρωματιστές καρδούλες στις παλάμες μας. Μας έδωσαν πολύ περισσότερα από όσα πήραν.
Οι μεγαλύτεροι μας πλησίασαν, άκουσαν τη μουσική που παίξαμε, χόρεψαν μαζί μας, μας είπαν πόσο ευχαριστούν τους Έλληνες για τη φιλοξενία αλλά ο στόχος τους είναι να φύγουν. Τους ευχόμαστε να συνεχίσουν το δύσκολο ταξίδι τους για να βρουν εκείνη τη νέα «πατρίδα» που ονειρεύονται για να στεγάσουν τα όνειρά τους.
Γιατί ο πόλεμος, η καταστροφή, οι φράχτες και τα κλειστά σύνορα μπορεί να ανακόπτουν για λίγο αλλά ποτέ δεν εμποδίζουν τους κατατρεγμένους ανθρώπους να διεκδικήσουν τη ζωή που τους αφαίρεσαν.
Οι καθηγήτριες που συνόδεψαν την επίσκεψη Κωνσταντινίδου Μ., Μπακάλη Γ., Σοφιού Χρ., Τσανακτσίδου Γ.
«Κάποιες εντυπώσεις μου ζητήθηκε να γράψω, από την εκδρομή που είχαμε στον Πειραιά στον χώρο τον προσφύγων. Λίγα πράγματα έχω να πω και πολύ αγάπη και ανθρωπιά να δείξω. Ήταν όμορφα και νιώθω χαρούμενη και περιφανή για
μας που είχαμε τα κότσια ψυχικά και πήγαμε. Χαρίσαμε χαμογέλα, σε παιδιά και μεγάλους.
Το να μπορέσεις να αντέξεις σε τέτοια ηλικία τέτοιο θέαμα είναι μεγάλη υπόθεση. Στα 17 μου χρόνια δεν έχω νιώσει ποτέ τόσο γαλήνια και όμορφα. Μέσα στην λύπη και στο χάος που ζουν καταφέραμε να τους χαρίσουμε λίγες ώρες χαράς. Έκλαιγε η ψυχή μας βλέποντας αυτούς τους ανθρώπους και τις συνθήκες στις οποίες αναγκάστηκαν να ζήσουν, Και ΝΑΙ τρελαίνομαι όταν βλέπω παιδιά μα ακόμα και μεγάλους να γκρινιάζουν για λίγο κρύο, για το μεσημεριανό φαγητό η για το τι μάρκα ρούχα θα φορέσουν! ΓΙΑΤΙ αυτοί οι άνθρωποι εκεί δεν ξέρουν αν θα φάνε αύριο, αν θα έχουν να κοιμηθούν η να
ντυθούν. Τα λόγια βεβαία είναι περιττά και ότι και αν πω θα είναι πολύ λίγο γιατί πολύ απλά μια
εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις και αυτές δεν φτάνουν! Θα ήθελα να ξανάπαω να τους δω το
συντομότερο, αλλά και θα το συνιστούσα σε όλους γιατί πραγματικά είναι μια εμπειρία
ζωής!»
Γκέρτα Κολάι, μαθήτρια Β’ Λυκείου
«Κατά την διάρκεια της διαδρομής τα συναισθήματα μου ήταν ανάμεικτα. Πολλές φορές ένιωθα χαρά και περηφάνια για αυτό που έκανα με την θέληση μου, αλλά όταν φτάσαμε στην πύλη και λίγο πριν τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα γι αυτά που έβλεπα. Εκεί δεν ξέραμε τι θα συναντήσουμε και την αντίδραση τους, η οποία μπορεί να ήταν και αρνητική.
Έτσι λοιπόν κατεβήκαμε από το λεωφορείο και ξαφνικά βλέπουμε ένα χαμόγελο στα πρόσωπα τον παιδιών και τον γονιών τους αλλά όχι μόνο στα δικά τους πρόσωπα αλλά και στα δικά μας. Στην συνέχεια βγάλαμε τα παιχνίδια και τα παιδάκια έτρεξαν πάνω μας και άρχισαν να παίζουν. Τέλος τα περισσότερα παιδιά μας έκαναν αγκαλίτσες και μας έσφιγγαν δυνατά. Επίσης δεν μπορώ να ξεχάσω την στιγμή που ένα κοριτσάκι που έπιασε το χέρι και μου έδωσε ένα χαρτάκι που είχε γράψει LOVE.»
Άντζελα Ελεζάι, μαθήτρια Β’ Λυκείου
«Είναι πολύ όμορφο να προσφέρεις την βοήθεια σου, σε άτομα που
όντως το έχουν ανάγκη…Είναι πολύ όμορφο το να βλέπεις παιδάκια να
χαμογελούν…παιδιά που έχουν «χάσει» την παιδική τους ηλικία λόγω
των άθλιων συνθηκών που ζουν, κι όμως βρίσκουν την δύναμη να
παίξουν, να διασκεδάσουν, να ευχαριστηθούν! Εμείς με αυτήν μας την
επίσκεψη στο λιμάνι του Πειραιά, νιώσαμε ικανοποίηση, χαρά, αισθήματα
απερίγραπτα, που είδαμε τα όμορφα προσωπάκια αυτών των παιδιών να χαμογελούν ξανά. Νιώσαμε
υπερήφανοι για τους εαυτούς μας και για το σχολείο μας που κάναμε έστω και για 2 ώρες αυτές τις
αθώες ψυχές να ξεχαστούν από όσα βιώνουν τους τελευταίους μήνες.
Μιλώντας με έναν κύριο μεγαλύτερης ηλικίας κατάλαβα ποσό ευγνώμων νιώθει για την Ελλάδα που είναι μια χώρα με άσχημη οικονομική κατάσταση, κι όμως τους στάθηκε προσφέροντας τους υλικά αγαθά αλλά και ψυχολογική υποστήριξη. Οι αγκαλιές, τα δώρα, τα φιλιά που πήραμε θα είναι πάντα χαραγμένα στην μνήμη μας και πάνω από όλα στην καρδιά μας. Έτσι λοιπόν δεν στοιχίζει σε κανέναν μας να βοηθήσουμε όσο είναι εφικτό, αυτούς τους ανθρώπους, που ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο…σε μια καλύτερη ζωή για αυτούς και για τα παιδάκια τους!»
Μιρέλλα Περίδη, μαθήτρια Β’ Λυκείου
«Ο κόσμος την προσφυγιάς είναι πολύ διαφορετικός από ότι περίμενα, πίστευα πως θα δω ανθρώπους απόμακρους και σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση και τελικά αυτό που αντίκρισα ήταν τελείως διαφορετικό. Είδα κυρίως παιδιά με όρεξη για παιχνίδι όρεξη για ζωή γεμάτα ζωντάνια περιμένοντας μας με ανοιχτές αγκαλιές μικροί και μεγάλοι μας πλησίασαν θέλοντας να παίξουν μαζί μας, μας υποδέχτηκαν με τόσο μεγάλη ευχαρίστηση και φερθήκαν προς εμάς τόσο ανοιχτά σαν να μας ήξεραν χρόνια.
Όσα κερδίσαμε την Δευτέρα εκείνη 28/3 δεν ήταν μόνο χαρούμενα πρόσωπα αλλά και χαμογελαστά
έκανε τους ανθρώπους εκείνους να νιώσουν πως δεν είναι μόνοι τους πως υπάρχει κάποιος και τους αποδέχεται έτσι όπως είναι, γιατί είναι σημαντικό οι άνθρωποι γύρω μας να μας αποδέχονται γι αυτό που είμαστε, χωρίς να περιμένουν τίποτα από μας για μένα ένα χαμόγελο φτάνει. Τα παιδιά μας
ζωγράφισαν καρδούλες στα χέρια ακόμα και αποτυπωμένες φράσεις στο χαρτί γράφοντας LOVE, LIFE, HAPPY, αυτά μόνο ζητάνε από την ζωή τους και αυτά περιμένουν να βιώσουν. Αξέχαστο θα μου μείνει εκείνο το κοριτσάκι που από την στιγμή που κατέβηκα από το λεωφορείο με κυνηγούσε από πίσω και
ήθελε να το κάνω αγκαλιά ακόμα και εκείνη την κοπέλα που βγάλε από τον σάκο την μια σακούλα με μπαλόνια και μας τα μοίρασε δεν προτίμησε να τα κρατήσει για τον εαυτό της αλλά να μας τα δώσει με ένα χαμόγελο μας έδωσε ακόμη και κάποια χαρτάκια που έγραφαν πάνω LOVE. Αυτό θα κρατήσω από εκείνη την μέρα είναι πραγματικά μόνο LOVE μόνο αγάπη και πόσο όρεξη έχουν τα αθώα εκείνα πρόσωπα για ζωή και παιχνίδι. Τόσο μικρά ηλικιακά και σωματικά αλλά δεν δίστασαν ποτέ να μας πουν καθώς φεύγαμε thank you πόσο μεγάλη αξία έχει για μας το ευχαριστώ εκείνο από αυτά τα παιδιά , φεύγοντας από εκεί νιώθεις μέσα σου άλλος άνθρωπος και πόσο μεγάλη χαρά μπορείς να δώσεις σε έναν άνθρωπο και μόνο με την παρουσία σου και το χαμόγελο σου. Εύχομαι εγώ και όλοι οι άνθρωποι γύρω μου να έχουν την δυνατότητα να ζήσουν και να νιώσουν πως μια μικρή πράξη για μας και πόσο μεγάλη πράξη για τους ανθρώπους αυτούς μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο…»
Παναγιώτα Ντρίζα, μαθήτρια Γ’ Λυκείου
«Πάνω σε άσφαλτο καυτή κείτονται βαριές οι ευθύνες, γκρίζες απ’ το χρόνο…
Λυγισμένες από οσμές, ανθρώπινα υποφέρουν στο λιμάνι η πλάτη, μας βάρυνε… και όσο και αν
ενώνονταν ο ουρανός με την θάλασσα δεν αποσπούσε το γαλάζιο εκείνο τα μάτια…
Βαθιά στο νερό φωνές ηχούν και μόνο το νερό αυτό ξέρει…
Πως οι ψυχές ετούτες φθείρονται και
αιμορραγούν…
Πάνω σε άσφαλτο καυτή.»
Δημήτρης Μοϊντίνης, μαθητής Γ’ Λυκείου
«Παρουσιάζουν τους ανθρώπους ως “αγρίμια”. Ποιός άνθρωπος τολμά κάτι τέτοιο; Είναι ψυχές που το μόνο που επιζητούν είναι μια στάλα ελπίδας… Ένα κομμάτι αγάπης… Ο μόνος τρόπος με τον οποίο σε βομβαρδίζουν είναι οι αγκαλιές και τα φιλιά. Άνθρωποι που σε κοιτούν με μάτια γεμάτα ευγνωμοσύνη για το ελάχιστο φαγητό και περίθαλψη που μπορεί να τους προσφέρεις. Παιδιά που θέλουν μονάχα λίγη αγάπη, μία αγκαλιά..
Είναι τιμή μας που καταφέραμε να προσφέρουμε ένα μικρό συναίσθημα χαράς μέσα στην εξάντλησή τους. Το ευχαριστώ τους δεν είναι λόγια, είναι πράξεις! Δεν στοιχίζει σε κανέναν μια αγκαλιά… Αυτό αναζητούν… Λίγη στοργή…Δημιούργημα αγάπης. Τα λεφτά σας δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στην αγάπη τους…»
Αλεξάνδρα Πανταζή, μαθήτρια Β’ Λυκείου
«Ήταν μια αρκετά δυνατή εμπειρία. Όσο
καθόμουν στο λεωφορείο σκεφτόμουν το πόσο άδικος είναι ο κόσμος. Από την στιγμή που φύγαμε από τον Πειραιά άλλαξε όλη η οπτική μου γωνία, άρχισα να σκέφτομαι για το πώς θα βοηθήσω τον κόσμο ενώ παλιότερα δεν με απασχολούσε και πλήγωνα αρκετό κόσμο. Όταν έφτασα στο Πόρτο Ράφτη πήγα μια βόλτα στα αγαπημένα μου μέρη και προσπάθησα να τα σκεφτώ διαλυμένα να νιώσω όπως ένιωσαν αυτοί οι χρυσοί άνθρωποι που μου έφεραν πάλι το χαμόγελο στην ζωή μου.»
Βασίλης Παφύλας, μαθητής Β’ Λυκείου
25-05-16 Δράσεις για τους πρόσφυγες από το 2ο ΓΕΛ Μαρκόπουλου
(αναφορά δράσης από το site του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων)